TW

Tomasz Wachowski

Żołnierz, powstaniec wielkopolski
Urodzony
12.09.1899
Zmarł
21.10.1939
Miejsce urodzenia
Zbąszyń
Przeżył(a) lat
40

Biografia

Tomasz Wachowski urodził się 12 września 1899 roku w Zbąszyniu, w rodzinie Piotra, maszynisty kolejowego, i Julii z domu Grześko. Swoje życie zawodowe związał z przemysłem mięsnym, pracując jako trychinoskopista w leszczyńskiej Rzeźni Miejskiej.

Był aktywnym uczestnikiem powstania wielkopolskiego w 1919 roku, podczas którego odniósł ciężkie rany pod Wolsztynem i był leczony w tamtejszym szpitalu polowym. Jako żołnierz 26 pułku Ułanów Wielkopolskich brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Po wojnie działał w kole Związku Powstańców Wielkopolskich w Lesznie, pełniąc funkcję prezesa, a także był członkiem Zarządu Związku Inwalidów Wojennych.

W życiu prywatnym dwukrotnie żonaty: pierwsza żona Maria z domu Zimniak (zmarła w 1933) dała mu córkę Irenę, druga Jadwiga z domu Paczkowska (zmarła w 1970) urodziła syna Henryka.

Przed wybuchem II wojny światowej został wpisany na listę „szczególnie niebezpiecznych dla Rzeszy” (Sonderfahndungsbuch Polen), co przypłacił życiem - 21 października 1939 roku został rozstrzelany podczas publicznej egzekucji pod murem więzienia w Lesznie, w ramach Operacji Tannenberg. Pochowano go w nieoznakowanej zbiorowej mogile poza cmentarzem. Po wojnie, w 1945 roku, odsłonięto tablicę upamiętniającą to wydarzenie, a w 1986 roku - tablicę z nazwiskami ofiar.

Pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Uczestnictwo w powstaniu wielkopolskim (1919), gdzie został ciężko ranny pod Wolsztynem
Udział w wojnie polsko-bolszewickiej (1920) jako żołnierz 26 pułku Ułanów Wielkopolskich
Pełnienie funkcji prezesa Związku Powstańców Wielkopolskich w Lesznie
Pośmiertne odznaczenie Krzyżem Walecznych i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym
Upamiętnienie przez społeczeństwo Leszna tablicami i corocznymi uroczystościami

Ciekawostki

Został wpisany na niemiecką listę Sonderfahndungsbuch Polen jako 'Prezes Związku Powstańców', co przyczyniło się do jego egzekucji.
Miejsce jego pochówku pozostawało nieoznakowane aż do 1986 roku, kiedy to odsłonięto tablicę z nazwiskami ofiar.
Po wojnie w każdą rocznicę egzekucji pod murem więzienia w Lesznie odbywa się uroczysty apel poległych.