Józef Bażyński
Biografia
Józef Szymon Bażyński urodził się 19 marca 1927 roku w Zbąszyniu. Podczas II wojny światowej został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po wyzwoleniu, w latach 1944-1945, uczył się w polskim liceum w Haren an der Ems, które wówczas nosiło nazwę Maczków. W 1952 roku ukończył studia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Jeszcze jako student, w 1951 roku, rozpoczął pracę w Instytucie Geologicznym w Warszawie. Początkowo prowadził prace kartograficzne i geofizyczne, poszukując złóż piasków formierskich w okolicach Częstochowy. Zajmował się także badaniami geologiczno-inżynierskimi krasu w Polsce, na podstawie których powstała jego rozprawa doktorska obroniona w 1960 roku. W latach 1962-1975 kierował Zakładem Geologii Inżynierskiej, uczestnicząc w pracach dla Bełchatowskiego Okręgu Przemysłowego oraz opracowując atlasy geologiczno-inżynierskie dla wielu regionów.
W latach 70. XX wieku Bażyński wprowadził do polskiej geologii metody teledetekcji, interpretując zdjęcia satelitarne i lotnicze. W 1975 roku zorganizował w Instytucie Geologicznym Samodzielną Pracownię Fotointerpretacji Zdjęć Satelitarnych i Lotniczych. Jego badania nad strukturą Sudetów i rejonu Bełchatowa doprowadziły do odkrycia nieznanych wcześniej uskoków, co miało znaczenie dla bezpieczeństwa planowanych inwestycji. Wyniki tych prac stały się podstawą jego habilitacji w 1981 roku, a w 1989 otrzymał tytuł profesora.
Od lat 80. zajmował się również hydrogeologią. W latach 1987-1991 wykładał w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Z jego inicjatywy powstały w Warszawie zdroje z wodą oligoceńską. Badał także wody graniczne Polski z Niemcami i Czechami, inicjując ich monitoring.
Józef Bażyński był aktywnym członkiem wielu towarzystw naukowych, autorem ponad 140 publikacji, w tym siedmiu książek, oraz promotorem trzech prac doktorskich. Za swoją działalność otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 19 maja 2001 roku w Warszawie.